Toen ik mijn moeder in 1997 vertelde ein-de-lijk te gaan afstuderen, vroeg ze bij wie ik dat ging doen. Denkend: ‘daar heb jij toch nooit van gehoord’ zei ik: “bij Kees Daey Ouwens”. “Wat, KEES?” riep mijn moeder en liet nog net de ovenschaal niet uit haar handen vallen. Dat moest een bijzonder persoon zijn.